Dirk Zijn

Archive for februari, 2010

Humpback Whale, Chatham Straight

Over taal gesproken. De laatste weken staan de streekbladen vol met standpunten van de lokale politieke partijen. Tjongejonge wat een droefenis. En dan heb ik het nog niet eens over de inhoud. Ik kon het niet laten om de fractievoorzitter van D66 in Purmerend een tweet te sturen. Maar zijn reactie doet vermoeden dat hij zich van geen kwaad bewust is. Nog maar eens terugtwitteren dan.

Maar de schrijfstijl van Rob Sampimon is nog een zegen vergeleken met de taal die in de folder van de bejaardenpartij staat. Je zou toch denken dat de oudjes van het Algemeen OuderenVerbond vroeger, toen alles beter was, een beetje hebben leren schrijven. Geen spelfouten, nee, dat niet, maar een stijl waar je geen touw aan vast kan knopen. Komtie:

‘Eveneens wenst het AOV wijksteunpunten die naast het verstrekken van inlichtingen zowel een stimulerende rol vervullen bij creatieve en culturele bijeenkomsten als in het eenvoudig voorzien van wijkbezoeken.’

‘Het AOV is onafhankelijk van levensbeschouwing, wat zich vooral uit door met respect actief te zijn voor mens, dier en natuur.’

‘Met uw hulp kunnen we nu de ingeslagen weg vervolgen en het optimaal waarborgen aan de belangen van ouderen uitvoering geven.’

Maar goed, het gaat natuurlijk om de inhoud. Die mag er dan ook wezen.

‘Aanpakken van jeugdoverlast nabij Ouderenwoningen en Bejaardenthuizen.’

‘Het tegengaan van Ouderenmishandeling.’

‘Ook jongeren hebben onze aandacht. Zij zijn immers de ouderen van morgen.’

Dus…

Nog steeds ben ik aan het klunzen met de Nederlandse spelling. Voor een deel is dat slordigheid. Geen tijd nemen om een artikel nog eens goed door te lezen voordat ik het online zet. Soms vraag ik mijzelf af of ik niet dyslectisch ben, zulke domme fouten maak ik dan. Van het foutloos spellen van dyslectisch of dyslexie zou je het trouwens spontaan worden. Vaak gaat het fout bij d, t en dt. Bijvoorbeeld ik wordt, schrijf ik dan. Met dt dus! Ik ken de spellings regels heus wel, maar het komt gewoon verkeerd uit mijn hersenen rollen. Ook schrijf ik gerust, Femke zij dat, in plaats van, Femke zei dat, naar aanleiding van het lijsttrekkersdebat. Of wat dacht je van Negeriaan in plaats van Nigeriaan.

Gelukkig heb ik een paar trouwe Dirk Zijn lezers, die mij regelmatig foutjes doorgeven. Erg fijn, want perfectionist als ik ben, kan ik het eigenlijk niet uitstaan dat er foutjes in de tekst zitten. Het wordt ook steeds meer een uitdaging om er voor te zorgen dat er geen fouten in mijn artikelen staan.

Stijl is iets waar ik niet zo vaak de mist mee in ga. Of niemand heeft mij er nog op gewezen. Doe dat gerust.

De theologen van de Radboud Universiteit Nijmegen durven geen commentaar te geven op de weigering van hosties aan homo’s in de katholieke kerk. De wetenschappers vrezen dat ze onderzoeksopdrachten kwijtraken als ze dat doen, meldt hun woordvoerder.

“Het zijn wetenschappers die voor hun werk afhankelijk zijn van onderzoek. Sommige onderwerpen zijn te gevoelig om over te praten als je geen opdrachten wilt kwijtraken”, merkt de woordvoerder op. “Maar dit kun je maar beter niet opschrijven.” Artikel HIER.

Woeehaa! Goeie woordvoerder. Maar wel weer een mooi voorbeeld van de WC-eend theorie van Drecul. Zie comments.

Wubbo Ockels is het Nederlandse boegbeeld voor duurzame ontwikkeling. Hoogleraar Aerospace Sustainable Engineering and Technology aan de TU Delft, dat word je niet zomaar, daar moet je meer voor kunnen dan met een ruimteschip een paar rondjes om de aarde vliegen. Wubbo heeft een aantal interessante ideeën voor Nederland BV. Zijn ambitie is een plan in werking te stellen voor een honderd procent schoon Nederland in 2050. Duurzaam, duurzaam en nog eens duurzaam. Het plan is, voor zover ik kan beoordelen, behoorlijk realistisch. Je zou zeggen: waar wachten we op?! Tot nu toe geeft de overheid niet thuis. Wubbo Ockels vecht tegen windmolens die nog niet zijn gebouwd. En tegen de lobby in den Haag die zijn plannen dwarsbomen.

Bijna drie jaar geleden hoorde ik van het plan van Wubbo Ockels om een tweede afsluitdijk te bouwen. Ik was gelijk enthousiast. Het was zo logisch dat ik er geen reserves bij had. Door een tweede afsluitdijk aan te leggen onstaat er een waterreservoir tussen de dijken. Op de dijken komen over de volle lengte zonnepanelen te staan. Overdag zorgen die ervoor dat er water in het reservoir wordt gepompt. Op momenten dat er behoefte is aan stroom, wordt het hoogteverschil gebruikt om het water met grote kracht langs turbines te laten stromen. Om stroom op te wekken. Geniaal plan. Dat vond de overheid ook. Maar er is nog geen reeTd mee gebeurd.

Het demonstreert hoe stuurloos de overheid is geworden, vindt Ockels. Met Ladies First wil hij het tij keren. ‘De regering moet gedwongen en ondersteund worden door de Nederlandse bevolking om een strategie te ontwikkelen. Ik wil een ommekeer uit het doemdenken.’

De vogeltjes fluiten. Hartstikke! Zou de winter dan eindelijk voorbij zijn? Gisteren zag ik een verdwaald sneeuwklokje. Er zitten vast al hele dikke knoppen in de bomen. Zo even kijken. Nog even en dan is er weer een groene waas te zien over het lage struikgewas. Ik verlang naar de eerst blaadjes aan de bomen. En naar de geur van lente. Fietsen zonder ver in mijn jas weg te hoeven duiken. Weg winterjas. Ik wil op het terras zitten zonder jas. In een zwak, maar aangenaam warm zonnetje, met een kopje koffie en een tijdschrift. Ik hoop dat dat allemaal gaat lukken vandaag.

Ik kon me niet langer inhouden en heb de fles van Anne & Co aangebroken. Eergisteren twee glazen gedronken, zonder kaas. Lekker. Nu, met een stukje Roquefort, nog een glas. Lang leve Vacu Vin. De wijn is stoer, aards, genoeg tannine, kruidig ook. Heerlijk! Hij komt wel verdomd dicht in de buurt. Maar nog nét iets te fruitig voor bij echt pittige kaas. De wijn ruikt naar kersen en er zitten bramen in de smaak. Niks mis mee, maar een tikje te lief en te opgewekt voor de heftige Roquefort.

Mark! Kom als de sodemieter naar Nederland terug. Kan mij niet schelen dat de lente al is begonnen in de Dordogne. Ik heb dringend behoefte aan een fles van die prachtige Bordeaux uit Puyraud. Terecht dat het hele franse dorpje er lyrisch over is. Sensationeel lekker smaakte die wijn bij een stukje blauwe schimmelkaas. Van de Lidl. Uit plastic. Maar daar merk je niks van als je in extase bent vanwege de ultieme combinatie van smaken. Dus: schiet op Mark! Een doosje graag. En niet van het jaar 2007 s’il vous plaît. Ik betaal je er rijkelijk voor. Of ik kom van de zomer klussen aan die ruïne van jullie, om de schuld in te lossen.

Ik ben leraar en heb weer eens vakantie. Na vijf dagen klussen in huis heb ik vandaag een rustig dagje ingelast. Krantje lezen, tweede kopje cappuccino, eitje bakken voor de lunch. Op de achtergrond staat MTV aan. Net kwam Vanessa Paradis voorbij met het liedje Be My Baby. Mooi liedje vind ik dat. Het kwam uit in 1992 en werd geschreven en geproduceerd door Lenny Kravitz, de toenmalige liefde van Vanessa.

Het herinnerde mij er aan dat ik een Nederlanse vertaling heb gemaakt van de tekst. Ik hoorde het liedje in mijn gedachten, gezongen worden door een Nederlandse man. Ik heb net de tekst opgezocht in de krochten van mijn harde schijf.

Vanessa Paradis – Be My Baby

Allerliefste
Zag je laatst in de stad met een andere man
Ik dacht dat ik de man was waar je van houden kon
Liefste zeg me dat het zo is
Uit het oog uit het hart is niet hoe liefde moet zijn
En al die tijd hoopte ik dat je trouw bent aan mij
Trouw bent aan mij

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
En voor altijd en meer vraag ik je nog een keer
Wees mijn allerliefste

Liefde is als een bloem hij bloeit niet in één keer
En als je weg bent dan voel ik onze liefde nog meer
Ik moet je alleen zeggen dat
Één op één is voor mij hoe liefde zou moeten zijn
Dus als je niet bij me blijft doe mij dan niet langer pijn
Laat me dan gaan

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Al die liefde voor jou je weet dat ik van je hou
Wordt voor altijd mijn vrouw

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Van het eerste begin
Weet ik dat ik je bemin
blijf mijn allerliefste

Ik was met jou in de stad gewoon om samen te zijn
We waren beiden verliefd en dat voelde zo fijn
Nog nooit voelde ik me zo goed
Wij begrepen elkaar en de liefde was daar
Waarom verspil je nog tijd want mijn liefde die blijft
En dat is voor altijd

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Al die liefde voor jou je weet dat ik van je hou
Wordt voor altijd mijn vrouw

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Van het eerste begin
Weet ik dat ik je bemin
blijf mijn allerliefste

Als jongeren in het nieuws zijn dan is er meestal wat aan de hand. Ze hebben vroegtijdig school verlaten, veroorzaken overlast, hebben zichzelf in coma gezopen, winkels beroofd, leeftijdgenootjes vermoord, computersystemen gekraakt, sociale media misbruikt. Ik word er moe van. Het stigma dat, door de negatieve berichtgeving, op de jongeren van Nederland wordt geplakt, heeft op de jeugd meer invloed dan welke hippe alcoholreclame ook. Jongeren in Nederland worden verwaarloosd. Iedereen vertelt maar wat jongeren moeten doen en vooral wat ze niet moeten doen. Geen zorg om de jongeren zelf, maar om de problemen die ze veroorzaken. Rot toch op! Zeker vergeten dat je zelf ooit jong bent geweest. Ik niet.

In 1984 ging ik naar de middelbare school. De schoolfeesten waren het hoogtepunt van het jaar. De leeftijdsgrens van 16 jaar was er toen nog niet. Er werd alcohol geschonken, aan de bovenbouw. Als je teveel gezopen had werd je bij de voordeur gelegd, met een teiltje. De schoolleiding belde dan je ouders en je werd opgehaald. Na het feest, op de fiets naar huis, van Purmerend naar Ilpendam, kwamen we dan een klasgenoot tegen die ongeveer in coma in de berm lag. Wakker schudden lukte niet, dus maar laten liggen. En de volgende dag even bellen hoe het met hem was.
De eerste keer dat ik dronken werd, was op een feest van jongerenvereniging Sjilp, in Ilpendam. Bij het tien jarig bestaan. Ik geloof dat ik in de tweede klas van de middelbare school zat. Er waren veel oudere jongeren en volwassenen op het feest. We hadden geen geld om bier te kopen dus verzamelden we restjes bier uit achtergebleven glazen. Beetje opschuimen met een dubbelgevouwen bierviltje en proost. Tja, je bent jong en je wilt wat. Daarna, gevaarlijk schommelend, over de Aalduikerbrug weer terug naar huis.
Voorlichting over drankmisbruik was er niet. De kater was de enige manier om te ontdekken dat alcohol slecht voor je was. Maar dat was je het volgende weekend wel weer vergeten.

Ik kan er met mijn verstand niet bij dat mensen geloven in een leeftijdsgrens voor alcoholgebruik. Ik snap ook helemaal niks van de blindheid voor de negatieve gevolgen van die leeftijdsgrens. Om maar een voorbeeld te geven. Vroeger zaten wij – ook onder de zestien – in de kroeg. We dronken een biertje en speelden biljart. De kroegbaas hield een oogje in het zeil. Tegenwoordig hangen jongeren, van onder de zestien, op straat. Wat hebben ze in de kroeg te zoeken? Voor drank wordt wel gezorgd door oudere vriendjes en vriendinnetjes. Voor andere drugs ook wel. In het beste geval softdrugs. De kroeg is een openbare ontmoetingsplek waar sociale controle heerst. De straat is een vrijplaats waar het recht van de gekste geldt. Onder invloed van drank en andere drugs ga je over grenzen waar je in de kroeg niet overheen zou gaan. Dan is een zuipkeet nog een beter alternatief.

Stop met die betutteling. Weg met die leeftijdsgrens. Leve de sociale controle. Ouders zijn verantwoordelijk voor de gezondheid van hun kind. Jongeren zijn verantwoordelijk voor hun eigen gezondheid. Leren omgaan met de verleidingen van drugs is niet iets wat begint als je achttien wordt.  Op scholen moet goede voorlichting zijn, dat kan ook anno 2010 nog wel wat beter.

De TU Delft is goed bezig. In een themareeks van lezingen genaamd brandende vragen zijn verschillende sprekers uitgenodigd, waaronder Daan de Wit van Daan Speak en Deep Journal, een uitstekende onderzoek journalist.

Een andere sprekers is Coen Vermeeren, doctor in de aerospace engineering en zelf ooit student aan de TU Delft. Hij geeft een lezing over UFO’s