Dirk Zijn

Archive for the ‘Muziek’ Category

Wat is dat toch met P3? Twee leuke regionale bands en geen kip die er op af komt. Nog lang geen honderd man. Spaceguards uit Amsterdam, met Purmerendse bassist, trapte af op Burengerucht, de nieuwe bandjesavond van P3! Op deze avond treden alleen de beste bands uit de regio op! Lekkere nummers, maar wat veel van hetzelfde. Als je houdt van hardcore surf beachboys easy listening maar dan hard, dan heb je de avond van je leven. Ik word er na verloop van tijd zenuwachtig van en vlucht naar de foyer.
De tweede band, Herb’s Excellent Adventure, is mij wel bekend. Ze spelen een aantal nieuwe nummers – de reden dat ik naar P3 ben gekomen. Goed! Maar pech voor mij, ook niet echt mijn smaak. De nummers van het album Blind Spot spreken mij wél aan. Die spelen ze gelukkig ook.

Ik snap het management van P3 echt niet. Het is toch onverteerbaar om dat prachtige poppodium avond na avond bijna leeg te zien. Ik geloof er niks van dat er geen behoefte is aan live muziek in Purmerend, ik ken tientallen bandjes die er willen spelen. Regionale bandjes zijn er zat. Maar ze moeten ongeveer op de knieën, smekend, om in P3 te mogen spelen. Het zijn toevallig wél allemaal potentiële bezoekers. Die moet je aan je binden. Nee echt: doe niet zo cultureel verantwoord! Boos word ik er van. Verzin er iets op. Maak er wat van. Toon ballen. Voel trots. Laat je principes voor wat ze zijn en zorg dat die tent vol zit. Ik kan het niet aanzien zo. Dan liever P3 laten overnemen door een marktpartij die er wel voor móét zorgen dat de tent vol zit. Omdat ze géén één miljoen subsidie krijgt van de gemeente Purmerend.

Zef Side. Zuid Afrikaanse rap-rave gabber.

Een leerling van mij is fan van Green Day. Hij wilde meedoen aan de podiumavond van school en baalde. Ze hadden al een drummer, een gitarist en nog een gitarist die ook nog kon zingen. Maar nog geen basgitaar dus. “Ik heb een basgitaar”, zeg ik. En voor ik het weet maken we plannen om op zondag bij de muziekschool te repeteren. De eerste afspraken mislukken nog, maar afgelopen maandag nét niet. Van het weekend even bellen of er ruimte is in P3 en dan mij even krabbelen op hyves, had ik als opdracht meegegeven. Maar niks gehoord en ook maandag op school niemand gezien. Voor de veiligheid ben ik maandagmiddag toch maar even Holiday gaan instuderen. De basgitaar afgestoft en de versterker aangeslingerd. Jaren geleden voor het laatst gebruikt. De basgitaar die ik op het gehoor had gestemd, controleerde ik op valsheid met een website met stemvork. Perfect! Nooit geweten dat ik een absoluut gehoor heb. Nummer ingestudeerd, een niet te moeilijk liedje, wel wat onwennig op bas. Tijdens een korte pauze Hyves even gestart en waarempel waarachtig, bericht! Of ik ’s avonds om acht uur in P3 kon zijn. En of ik geld wilde meenemen. Tss. Maar goed, zo gezegd zo ge-digi-daan. De drummer bleek niet al te veel last van ritmegevoel te hebben. Één gitarist met talent en eentje die hard zijn best doet. De zingende gitaar heeft net iets te vroeg de baard in de keel gekregen, maar voor de rest, helemaal niet ontevreden. De mannen hadden een discipline om te repeteren, waar Dirk Zijn & Speciale Saus jaloers op kan zijn. Vrijdag om 13.20 uur moesten we auditie doen voor de podiumavond. Om vijf uur kwam de uitslag, ik kon wel naar huis want ze zouden de uitslag wel even krabbelen. Mooi niet hè! Zit ik mooi maar weer een heel weekend in ondragelijke spanning.
Update: Ja! we zijn door!

Stefani Germanotta. Spreekt mij qua muziek meer aan. Heel gaaf zelfs! Bedankt Rob.

Radio Gaga. Dat is de titel van het liedje waar Lady Gaga zichzelf naar heeft vernoemd. Queen en David Bowie waren haar grote voorbeelden. Ik begin haar steeds meer te waarderen. De laatste hit kan ik zelfs muzikaal hebben. De bijbehorende clip is weer sexy Gaga, als altijd. Ik heb hem regelmatig voorbij zien komen op MTV, maar nu heb ik er met aandacht naar gekeken. Omdat ik me heb laten vertellen dat Lady Gaga de meeste outfits zelf ontwerpt. Zoals ze ook alle liedjes zelfs componeert op de piano. Toch een ander perspectief dan een gehyped sterretje dat het van de sex moet hebben.

Bad Romance. Absurdistische clip. Klavecimbel intro, gevolgd door eenentwintigste eeuw mummies die uit ski bagageboxen stappen om een dansje te doen. Geniaal theatraal. Ik moest erg lachen om een fragment later in de clip (vanaf 3′44″). Gaga als ijstante die op het punt staat te ontdooien. Met een prachtige lange mantel, met aan het einde van de sleep het hoofd van de leverancier van het sneeuwwitte bontje, de ijsbeer. Een statement tegen het dragen van bont?

De titel van het lied, Bad Romance, wordt als eufemisme gebruik voor sex.

‘I want your psycho
Your vertigo stick
Want you in my room
When your baby is sick
I want your love’

Complete tekst HIER.

Ik ben leraar en heb weer eens vakantie. Na vijf dagen klussen in huis heb ik vandaag een rustig dagje ingelast. Krantje lezen, tweede kopje cappuccino, eitje bakken voor de lunch. Op de achtergrond staat MTV aan. Net kwam Vanessa Paradis voorbij met het liedje Be My Baby. Mooi liedje vind ik dat. Het kwam uit in 1992 en werd geschreven en geproduceerd door Lenny Kravitz, de toenmalige liefde van Vanessa.

Het herinnerde mij er aan dat ik een Nederlanse vertaling heb gemaakt van de tekst. Ik hoorde het liedje in mijn gedachten, gezongen worden door een Nederlandse man. Ik heb net de tekst opgezocht in de krochten van mijn harde schijf.

Vanessa Paradis – Be My Baby

Allerliefste
Zag je laatst in de stad met een andere man
Ik dacht dat ik de man was waar je van houden kon
Liefste zeg me dat het zo is
Uit het oog uit het hart is niet hoe liefde moet zijn
En al die tijd hoopte ik dat je trouw bent aan mij
Trouw bent aan mij

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
En voor altijd en meer vraag ik je nog een keer
Wees mijn allerliefste

Liefde is als een bloem hij bloeit niet in één keer
En als je weg bent dan voel ik onze liefde nog meer
Ik moet je alleen zeggen dat
Één op één is voor mij hoe liefde zou moeten zijn
Dus als je niet bij me blijft doe mij dan niet langer pijn
Laat me dan gaan

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Al die liefde voor jou je weet dat ik van je hou
Wordt voor altijd mijn vrouw

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Van het eerste begin
Weet ik dat ik je bemin
blijf mijn allerliefste

Ik was met jou in de stad gewoon om samen te zijn
We waren beiden verliefd en dat voelde zo fijn
Nog nooit voelde ik me zo goed
Wij begrepen elkaar en de liefde was daar
Waarom verspil je nog tijd want mijn liefde die blijft
En dat is voor altijd

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Al die liefde voor jou je weet dat ik van je hou
Wordt voor altijd mijn vrouw

Alles wat ik je vraag
Als je weggaat vandaag
Wees voor altijd mijn liefste liefste
Van het eerste begin
Weet ik dat ik je bemin
blijf mijn allerliefste

Jawel! Waarom? Omdat Sieneke de kritiek niet verdient. En omdat het een kei van een liedje is natuurlijk. Een volksliedje eerste klas. Eentje van de buitencategorie. Bedankt grote smurf! Eerder al heb ik opgebiecht dat ik verslingerd ben aan authentieke jodelmuziek uit Tirol. Het Sjala-liedje komt gevaarlijk dicht in de buurt van mijn favoriete muziek. Echte volksmuziek gaat over de grenzen van de Europese landen heen, weet ook Vader Abraham. Of de muziek nou uit Italië, Ierland, Frankrijk, Oostenrijk of Duitsland komt, in de basis is elk volks liedje hetzelfde: drie akkoorden, een break en een pakkende melodie. En Sieneke is een gezonde Nederlandse volkse meid, die het lied als geen ander kan vertolken. Nog een ietsje pietsje zangles en ze kan het ook nog zingen. Dat gaat helemaal goed komen daar in Noorwegen. En nu: allemaaáál: Sjalalie Sjalala Sjalalie Sjalala….

Vanavond ben ik naar het theater geweest. Michel had een kaartje over voor de show van Ricky Koole en Leo Blokhuis. Ik ben fan van Leo Blokhuis bij Top 2000 à gogo. Wat kan die man mooie verhalen vertellen over muziek. Zo ook nu, in theater de Purmaryn. Het mooiste verhaal was over David Bowie en het ontstaan van een liedje. Door Bowie geschreven in Berlijn, waar hij een plaat aan het opnemen was. Tijdens een korte onderbreking van de opnames schreef hij het nummer Heroes. Geïnspireerd door zijn Engelse producer die in de pauze een vrouw, die niet zijn eigen vrouw was, stond te zoenen. In de schaduw van het IJzeren Gordijn dat op instorten stond.

I, I can remember
Standing, by the wall
And the guns, shot above our heads
And we kissed, as though nothing could fall
And the shame, was on the other side
Oh we can beat them, for ever and ever
Then we could be heroes, just for one day

Het podium zag er uit als een rommelige huiskamer uit de jaren zeventig. Die sfeer bleef niet helemaal overeind tijdens de show. Het informele decor was in contrast met de strak geregisseerde monologen van Ricky en Leo. Er was een verhaal dat vertelt moest worden. Een verhaal over het ontstaan van de country, blues en soul in Amerika. Een mooi verhaal ook. Afgewisseld door prachtige liedjes. Even prachtig gezongen door een even prachtige Ricky Koole. Prima, nee, uitstekende band. Maar toch… er waren momenten dat ik, heel even, de aandacht verloor. Om vervolgens weer op het puntje van mijn stoel te zitten als Leo weer over muziek vertelde. Dan kwam die fonkeling in zijn ogen en rolde de woorden ontspannen over zijn lippen. Geen maniertjes of quasi nonchalante danspasjes maar gewoon: Leo vertelt. Heerlijk. Dat mag van mij de hele avond duren. Dan maar geen band, dan maar geen Ricky. Gewoon Leo. Kaal op het podium. Achter een lessenaar met muziek.

Tot zaterdag was ik in de overtuiging dat ik de enige man was die zijn haar liet knippen bij Kinki Kappers in Purmerend. Behalve een verdwaalde junk en een kleuterjoch dat met moeders mee was, had ik er nog nooit een man gezien. Nee, dan zaterdag. Twee hippe pubers met strakke coupe de winkel uit, net toen ik binnen kwam, nog eentje op de stoel en eentje in de wacht. Zaterdag must be de dag die mannen uitkiezen om naar Kinki Kappers te gaan. En wat zegt dat over mij? In ieder geval dat ik doordeweeks tijd heb om naar de kapper te gaan.
Eenmaal op de kappersstoel moest ik denken aan de muziek die ik er een paar knipbeurten geleden hoorde. Raar elektronisch-achtige minimalistische sound. Maar wél goed. Dat vond ik gelijk al, dus ik vroeg aan Brenda wat het was, omdat ik het niet kon plaatsen. La Roux, singer songwriter uit UK die haar cd naar alle Kinki’s in NL heeft gestuurd. Maargoed, zaterdag dus nog maar eens gevraagd wat het was. Er lagen ook ansichtkaarten met een afbeelding van La Roux, voor de pak. En inderdaad, een even spectaculair als kinki, rood kapsel. Op de kaart ook de URL van La Roux op myspace. Ik vind het wel vet. Er staat ook een agenda op myspace, van gigs in 2010. Blijkt dat die rooie op 20 februari in Paradiso speelt!!! Duss…

Dit vind ik wel vet! Tijdje geleden alweer ontving ik een uitnodiging om lid te worden van de SoproTV hyve. Het initiatief sprak mij aan dus ik heb de uitnodiging geaccepteerd. Purmerends talent. Beschrijving op hyves:

‘Wij zijn een groep jongens die eigenlijk niets te doen hebben in het saaie Purmerend. Aangezien niemand iets te doen heeft in deze stad zijn wij dan toch maar begonnen met iets. Dus wij filmen opkomende talenten, beroemde artiesten, maar we houden soms ook wel van een grapje. Naast het filmen doen we ook andere dingen zoals geluid opnames en het reclame maken voor artiesten.’

Gisteren kwam ik er achter dat de oprichter de broer is van een leerling van mij. Zestien jaar is hij, en samen met een vriend bezig de officiële website in de lucht te krijgen. Ik heb Leeroy gezegd dat ik wel wil helpen als dat nodig is. Bij deze, gasten: de aanbieding staat!