Dirk Zijn

Archive for the ‘Sport’ Category

Leuk dat de zon weer schijnt. Maar wel schrikken. In huis. Ineens zie je stof en vuil waarvan je had gehoopt dat het er niet was. Djiezus wat zijn die ramen vies, vind je het gek dat het zo donker is binnen. Als we die ramen eerder hadden schoongemaakt, was dan ook het voorjaar eerder begonnen?

Wat een fijn zonnetje gisteren. Ik had me er nog flink op verkeken, want het was echt nog  te vroeg om mijn winterjas op te bergen. IJskoude wind uit het noorden. Mijn handen vroren aan mijn stuur vast in de vijftien minuten die ik nodig had om van huis naar het stadje te fietsen. Brrrr. 
Maar eenmaal uit de wind, in de luwte van het plein, echt een warm zonnetje. Niet dat laffe licht van een maand geleden, maar dat je het er warm van krijgt. Jas uit, sjaal af, heerlijk!  Ik kreeg gelijk zin om te fietsen. Op de racefiets door de polders, naar zee. In de duinen van Castricum naar Schoorl. Eerst maar even, om in te komen, een rondje Ilpendam, Broek in Waterland, Zunderdorp, Uitdam, Monnickendam en weer terug. Erg fijn stukje, met prachtig polderlandschap en een stukje IJmeer. Ik hoop dat vanmiddag het zonnetje weer doorbreekt.

Mark Tuitert vond hem prachtig. Ik zou ook niet zeuren over de vormgeving van de medaille als ik net goud had gewonnen. Maar ik vind het een verschrikkelijk lelijk ding. Geef mij maar een klassiek vormgegeven medaille. Waarbij je de gietnaden nog ziet zitten. Dat je het gevoel krijgt dat hij in de plaatselijke smederij is gegoten. Met bloed zweet en tranen. Net als bij de atleten die hem moeten veroveren.

Deze medaille komt volgens mij uit een volledig computergestuurde freesmachine rollen. De medaille is te regelmatig en gedetailleerd om gegoten te zijn.
Ze zeggen dat er gerecycled goud voor is gebruikt. Maar liefst 1,5 procent. Dat past namelijk bij de duurzame filosofie (?) van de Olympische Spelen.
Wat zouden ze doen met het goudslijpsel dat in de freesmachine achterblijft? Ik schat het restmateriaal, bij deze ingewikkelde driedimensionale vorm, op veertig procent van het stuk goud dat de machine in gaat.

Van de afgelopen 10 jaar. Vinden de fans van Arsenal.
En terecht. De top tien goals van Dennis Berkamp hier.

Dat wordt nog wat in Zuid-Afrika. Kabouter Wesley gaat het WK voor oranje nog flink verpesten. Wesley ligt niet goed in de groep – Goh! Hoe zou dat nou komen – en heeft het initiatief genomen voor een ouderwets groepgesprek. De eerstvolgende keer dat het elftal bij elkaar komt. ‘We moeten duidelijke afspraken maken. Ik wil maar met één doel naar Zuid-Afrika toe: om wereldkampioen te worden. En dan moet alles kloppen.’ Er is teveel ‘gelekt’ zegt Sneijder?! Hoe komt ie er op?! Hij moet gewoon zijn grote muil dicht houden en normaal doen. Dan valt er ook niks te lekken.

In Studio Voetbal werd gesuggereerd dat de bondscoach Sneijder niet mee wilde nemen naar het WK. Laat het alsjeblieft waar worden. Hij is echt niet onmisbaar.

Rubriek slash column van Henk Spaan in het Noordhollands Dagblad. Spaan geeft punten aan de voetbalwereld. Met afstand het leukste onderdeel van de krant. Spaan heeft in tegenstelling tot veel blatende ego’s op televee wél verstand van voetbal. En van mensen. Hij weet het ook nog boeiend op papier te zetten. Kortom, de moeite van het lezen meer dan waard.

Deze week 8 punten voor Kieft en Van Basten. Het juryoordeel:

Dinsdagavond speelde zich op Sport 1 rond de wedstrijd Barcalona-Inter een amusante ‘clash’ af tussen Marco van Basten en Wim Kieft.
De inhoud van de discussie was interessant, zo niet fundamenteel. Van Basten gaf de spelers van Inter de schuld van de nederlaag. ‘Een schande’ zei hij, terwijl Kieft het echec aan de coach toeschreef. Mourinho speelde in topwedstijden nu eenmaal altijd zo laf.
Van Basten vroeg zich af of die spelers soms zelf geen verantwoordelijkheid droegen. Op een onderkoelde manier liep het hoog op. Niemand kan zo mooi mokken als Kieft. Jansma was zo verstandig zich erbuiten te houden. Van Basten, onaandoenlijk, begon licht te zuigen, Kieft spreidde een onderdrukte woede ten toon.
Intussen liet de kijker zijn herinneringen de vrije loop bij het meningsverschil. Kieft die als 20-jarige en topscorer van Europa door Ajax kon worden verkocht, omdat Van Basten eraan kwam. Voorzitter Anconetani die in Londen tegen me zei dat hij een Cruijff had binnengehaald. Van Basten die als spits in Nederland en Italië alle records zou breken. Maar ook: relatief mislukt als coach. Kieft met een jaar of vijftien ervaring als stuioanalist.
Het waren geen kleine jongens die hier van mening verschilden. Ik heb me altijd verbaasd over de agressie, zelfs de totale minachting waarmee coaches soms over spelers kunnen oordelen. Nog hoor ik Advocaat eind augustus 1994 op een cricketveld in Den Haag erover klagen dat hij in de VS niet over spelers van wereldklasse had kunnen beschikken. Hij vergat Bergkamp, Koeman, Ronald de Boer en Rijkaard.
Van Basten herhaalde zijn standpunt nog maar eens: het lag aan de spelers. Kieft verdroeg het niet langer en gooide het hoge c-woord eruit. “Jij vindt dat alleen maar omdat je coach bent”, mompelde hij. Van Basten besloot om het tikje onder de gordel niet te voelen. De ‘battle’ was over. De winnaars zaten thuis.

Inderdaad! Heel irritant die coaches die hun spelers afvallen. Soms een heel elftal tegelijk. Van Basten was daar goed in. Ronald Koeman is er ook zo eentje. Best wel verstand van voetbal maar van mensen…? Hoewel, Koeman is er in de loop van de jaren ietjes beter in geworden. Er is hoop voor Koeman en AZ. Maar of Van Basten het ooit zal leren…?