Dirk Zijn

Archive for the ‘Wijn’ Category

Ik kon me niet langer inhouden en heb de fles van Anne & Co aangebroken. Eergisteren twee glazen gedronken, zonder kaas. Lekker. Nu, met een stukje Roquefort, nog een glas. Lang leve Vacu Vin. De wijn is stoer, aards, genoeg tannine, kruidig ook. Heerlijk! Hij komt wel verdomd dicht in de buurt. Maar nog nét iets te fruitig voor bij echt pittige kaas. De wijn ruikt naar kersen en er zitten bramen in de smaak. Niks mis mee, maar een tikje te lief en te opgewekt voor de heftige Roquefort.

Mark! Kom als de sodemieter naar Nederland terug. Kan mij niet schelen dat de lente al is begonnen in de Dordogne. Ik heb dringend behoefte aan een fles van die prachtige Bordeaux uit Puyraud. Terecht dat het hele franse dorpje er lyrisch over is. Sensationeel lekker smaakte die wijn bij een stukje blauwe schimmelkaas. Van de Lidl. Uit plastic. Maar daar merk je niks van als je in extase bent vanwege de ultieme combinatie van smaken. Dus: schiet op Mark! Een doosje graag. En niet van het jaar 2007 s’il vous plaît. Ik betaal je er rijkelijk voor. Of ik kom van de zomer klussen aan die ruïne van jullie, om de schuld in te lossen.

Tegenover het pand van Bromet & dochters ligt het oude ‘Groene Kruisgebouw’. Ik heb er nog op peuterspeelzaal gezeten, als jochie van krap twee jaar oud. En ik kreeg er mijn eerste inenting, waar ik een trauma aan heb overgehouden. In het gebouw zit nu een winkel, Anne & Co. Ik had er over gelezen in het Noordhollands Dagblad. Mijn interesse was vooral gewekt omdat Anne een Française is met verstand van wijn. Ik ben niet vaak in Ilpendam, dus daar móést ik even naar binnen. “Waar moet de wijn bij passen?”, vroeg de mevrouw, die denk ik te oud was om Anne te zijn. Kijk. Goeie eerste vraag! “Uhh… nouhou, ik ben al een tijdje op zoek naar een stevige rode wijn die bij een pittige Franse kaas past. Zeg roquefort. Heimwee naar de afgelopen zomer in de Dordogne.” De mevrouw liet mij kiezen uit drie wijnen. Geen van drie Frans. Ik heb uiteindelijk gekozen voor een Portugees. Tinto da Ânfora, Grande Escolha, 2006, stoer, met flink wat tannine en rood kersenfruit. Ik bewaar hem, ten minste tot het weekend. Maar ik bén me daar een potje nieuwsgierig!!!

Tot gisteren dacht ik dat het aan mij lag. Maar er zijn meer mensen die vinden dat de door Nicolaas Klei, tot numero uno bekroonde omfietswijn Initium Navarra, feitelijk ordinaire bocht is. Zie hier de reacties op dirkzijn.nl. Bedankt Wim en Onno!
Ik begin te vermoeden dat het een slechte grap is van onze wijnkenner met vleespet. Kies de smerigste bende uit die er maar is te krijgen in de Nederlandse supermarkten en zet die op nummer één in je wijngids. Eens even kijken of die volgzame Hollanders het door hebben. Ja hoor! Wakker ende present. En gelukkig zonder hoofdpijn, want na één glas de fles in het riool gekieperd. Waar het thuis hoort.

Twee jaar oud was ik toen deze port in de fles werd gegoten. De fles is afkomstig van mijn ome Nico, heus gediplomeerd vinoloog. Ik ben nieuwsgierig. Ook naar de prijs trouwens.

Hoe smaakt Port van 35 jaar oud? De kurk was duidelijk over de houdbaarheidsdatum heen. Draaien, klooien, kruimels graaien en uiteindelijk toch nog het restje kurk in de fles zien verdwijnen. Niet lekker. Dus souvenir-sangria-aardewerk-schenkkan om port in te gieten pakken. Schijnt goed te zijn ook, decanteren, voor port. Met filter, maar wat voor? Zeef, theezeefje, nee, niet fijn genoeg. Panty dan? Neuhj, bah, ook schoon niet lekker. Koffiefilter?! Dat is het. Schenken… aha… jammer. Heb je toch eigenlijk een koffiefilterhouder voor nodig. Nu zakt het goedje met gruis en al, na een minuut door het stukgeweekte filter heen. Geen koffiefilterhouder, want die stinkt naar koffie, trechter dan? Ja! Even afsoppen, koffiefilterpapier bijvouwen en gaan. Drup, drup. Na een klein uurtje zit de prachtige port in de sangriakan. Pfff, kan wel een borrel gebruiken.

En hij smaakt heerlijk! Echt de moeite waard. Inclusief het avontuur dat nodig was om hem überhaupt in een glas te krijgen. Ruikt goed. Sterk, maar lekker. Hij smaakt als hele dure lang gerijpte whiskey, maar dan naar port. Steranijs, of zoiets spannends proef ik. Karamel en mokka ook. Kan niet van de koffiefilterhouder zijn. En veel alcohol! Zou dat door blijven gisten in zo’n fles? Kan me niet voorstellen dat het nog de 21% is die op het etiket staat vermeld. Heb genoten van de port. Als aperitief, voor de kerstmaaltijd, eigenlijk heel erg ongeschikt. Dit hoor je te drinken op een avond met wijn en/of whiskey liefhebbers. Liefst met sigaren en rook erbij. Hmmm, krijg weer trek.

Behelpen met een pan op een gammele driepoot en waxinelichtjes op verhoging. Het gaat om de inhoud. Eeuwenoud familierecept. Komt als ik het goed heb van een familielid dat intern zat bij een gezin in Zwitserland, maar dat klinkt haast te mooi om waar te zijn. Het smaakt in ieder geval goed.

Fondue voor 4 personen
(zonder wijzigingen van de orginele geschreven tekts overgenomen)

600 gr  kaas
half Gruyère half Emmenthaler
(of alleen Gruyère als U fondue van sterkere smaak prefereert)
1 teentje knoflook
3 dl witte wijn (landwijn, sec)
1 likeurglaasje Kirsch
1 koffielepel maizena
1 flinke mespunt dubbelkoolzuur soda
nootmuskaat
peper
paprikapoeder

Giet de wijn en de kaas in de caquelon, die U van te voren hebt  ingewreven met een teentje knoflook. Laat kaas smelten op zacht vuur, roer (8-en) zonder ophouden, totdat het mengsel begint te koken, voeg de maizena en de geraspte nootmuskaat (opgelost in de Kirsch) toe.
Laat nog 2 à 3 minuten koken, doe er de dubbelkoolzuur-soda bij en draag Uw kunstwerk trots ter tafel, waar de smaak met paprika of peper wordt vervolmaakt.

Bon appétit!

Ik heb in dit geval moeite om van het recept af te wijken. Stiekum doe ik er een beetje fijngehakte knoflook bij. Voor de wijn neem ik een eenvoudige Vin de Pays des Côtes de Gascogne. Van de HEMA deze keer. En die drinken we er ook bij.

Update: voor erbij volgende keer toch een iets chiquere wijn. Is best wel een heftige maaltijd, met al die kaas enzo. Daar mag wel wat stevigs bij.

Hmm, lastig. Vanavond nog eens goed proeven bij de tweede ronde. Ja, lekker die Ribera del Duero. En er zit inderdaad landweg in. Niet stoffig, maar wel met kiezelstenen. Bij een deftige bordeaux had ik mij een tikje zwaardere wijn voorgesteld. Deze is fruitig, zonder dat ik kan benoemen welk fruit. Het smaakt vooral naar wijn. Hele prettige wijn. Smaakt vast goed bij lamsbout of -koteletten. En daar zal ik hem volgende keer ook voor kopen. Want, hoe lekker ook bij een stukje oude kaas, deze wijn is te verfijnd voor bij de borrel. En te duur ook. Maar lekker!

Dat klinkt spannend, die omschrijving in de
Superwijngids 2010. Te koop bij de HEMA.

ALTO CRUZ ROBLE, RIBERA DEL DUERO 2006 €8,50

‘De Spaanse ambassadeur was niet boos, maar wel verdrietig. Hoe kon dat nou toch, dat ik in een lijstje met lekkerste wijnen geen één Spaanse had genoemd? Tsja, excellentie, misschien omdat het lijstje over Franse wijnen ging? Maar niet getreurd, ik word vast ook weleens gevraagd voor een Spaans lijstje lekkers. Ik begin zelfs meteen, want ik drink op dit eigenste moment heerlijke ribera de duero voor geen geld. Ribera die her en der in lekkerstelijstjes wordt genoemd. Ribera del Duoro? Ga van Madrid noordwaarts tot je ter hoogte van de noordgrens van Portugal bent aan de rivier Duero. Ribera betekent oever. De rode druif hier heet tinto fino of tinto del país. Het is een plaatselijke variant van de tempranillo.’ [...] ‘Deftige wijnen. Sjiek als dure bordeaux. Ja, excellentie, druif en streek zijn heel anders inderdaad, de smaak is onmiskenbaar Spaans, maar klasse kent geen grenzen.’ [...] ‘Ja, er zijn goedkopere wijnen in de wereld, maar kom op, het is maar één keer woensdag in de week, of op welke dag u dit leest, dus doe eens gek. Of gek: €8,50, wat is dat nog, behalve achttien gulden? Een hele dag plezier!’ [...] ‘Ik ruik bramen langs zo’n stoffig zomers W.G. van de Hulstlandweggetje, met een vleug beschaafd bescheiden hout, plus goedgetrainde tannines.’ [...]

Nou, daar krijg ik dus trek van als ik dat lees. Vast lekker bij een stukje oude kaas. Ik heb nog wat Old Amsterdam in de koelkast liggen. Morgen een blogje met mijn bevindingen.

Gadverdamme! Nee, zelfs bij de tweede poging vind ik de overall nummer één rode wijn van de Superwijngids 2010 niet lekker. Nou is de Merlot druif niet mijn favoriet, en die is vrij overheersend aanwezig naast de Tempranillo. Klei is lyrisch over de wijn. Ook op een door de krant georganiseerde blindproeverij herkent hij zijn favoriete wijn. Nou, ik zou hem ook herkennen. Uit duizenden. Maar niet omdat hij zo lekker is. Nicolaas beschrijft:

‘…Want ik ben verslaafd aan wijn die lekker eenvoudig en tevens natuurvriendelijk is. Zoals het vrolijke, kruidige, fruitige Spaanse rood van Initium.
… dat rijpe kersenfruit, dat stoffige van een lange zonnige dag in de wijngaard, die vleuk specerijen en tabak, die heldere smaak die zo opgewekt langs je tong kabbelt…’

Tsss. Deze Initium, Navarra uit 2008 ruikt naar asfalt en smaakt naar leer. Donker fruit, bramen en kersen proef ik inderdaad. Maar het smaakt bij de eerste slok meer naar druivensap dan naar wijn. Daarna wordt het echt vies. Van de nasmaak met zuur en nare tannines krijg je spijt van het drinken. De fles een dag open laten staan helpt iets. De scherpe randjes zijn er dan vanaf. Maar die lucht! Gadverdamme!

Niet alleen de wijn riekt, dit zaakje ook. Naar steekpenningen. Dat was het eerste wat in mij op kwam. Het levert heus wel wat op hoor, zo’n nummer één plek in de Superwijngids. Bij mij werkt het in ieder geval. Had ik niet van je verwacht Nicolaas Klei.

Hmm. En toch… ik denk dat hij hem echt lekker vindt. Hoe is het mogelijk.

De leukste omschrijvingen in de Superwijngids zijn die van de wijnen in de categorie niet voor menselijke consumptie geschikt. Zoals deze, van de Aldi.

MOSEL, RIESLING QUALITÄTSWEIN                               €2,69

Ook eenvoudig thuis te bereiden door grofweg gelijke hoeveelheden suikerklontjes en huishoudazijn te mengen, en een scheut druivensap, fiks wat zwavel, een snotterige krop sla van eervorige week plus een drop zoutzuur toe te voegen.

Of deze. Ook Aldi.

PROSECCO DEL VENETO                                             €3,49

Op het gebruik van blauwe wijnflessen staat tien jaar, naar keuze door te brengen in de zoutmijnen of op de galeien. Een feestje, vergeleken met het leegdrinken van deze blauwe.

Of deze. Van de Lidl.

LA MANCHA, AIRÉN TROCKEN 2006                             €2,49

Vorig jaar was er in deze 2006 nog wat vaal fruit te bespeuren, nu echter riekt hij als iemand die hoognodig begraven moet worden. Niet durven proeven.

Er is maar één echte reden om als volgende mobiele telefoon voor de iPhone te gaan. De applicatie Superwijngids, de digitale versie van de bestseller van Nicolaas Klei, is er vooralsnog alleen voor de iPhone. Een vriend van mij liet de applicatie laatst zien en ik was verkocht. En jaloers.

Oh wijn, goddelijke drank uit Frankrijk en omstreken, ik heb u lief. Zo complex, veelzijdig, verfijnd en mysterieus als wijn bestaat er niets. En lekker natuurlijk. Genieten na het opentrekken van een goeie fles. Soepel, rond, fruitig, maar niet te laf, voor bij de borrel. Of kruidig, aards met wat prettige tannine voor bij een goede maaltijd met rood vlees. Vooral wanneer de wijn in balans is met een goed gerecht raak ik er opgewonden van. Ik ben een gepassioneerd hobbykok, met de nadruk op hobby. Maar met passie dus. Bij een aantal gerechten heb ik de goede wijn gevonden. Met dank aan de Superwijngids. En het boekje Welke Wijn Waarbij, van Hubrecht Duijker. Zo heb ik ook een favoriete wijn gevonden bij mijn eigen gemaakte pizza Marinara. Zelf pizza maken is zo leuk, dat ik overweeg een steenoven in mijn tuin te metselen. Maarja, ik heb wel meer plannen. De wijn is dus de Sotto il Cipresso van de HEMA. Koopje voor €3.50. Omfietswijn. En zoals alle Italiaanse wijnen van de HEMA: zeer de moeite waard!